วันวานอันแสนสุข


 

“…มีสิ่งต่างๆมากมายเกิดขึ้นรอบๆตัวเรา มีอาชญากรรม,

ความรุนแรงและเรื่องระทึกใจอื่นๆบ่อยครั้งเหลือเกิน

ต่อให้พยายามแค่ไหน เราก็ไม่เคยตามทัน

มีความเครียดที่ไม่รู้จักจบสิ้น ที่จะต้องก้าวให้ทัน…..แต่ไม่เคยสำเร็จ

การค้นพบทางวิทยาศาสตร์ใหม่ๆ เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วเกินกว่า

ที่เราจะสามารถปรับตัวตามได้ทัน ทำให้เรารู้สึกสับสนและสิ้นหวัง

การเมืองพลิกผันอย่างรวดเร็ว จนเราแทบหายใจไม่ทัน

เพื่อจะติดตามให้รู้ว่า ใครกำลังก้าวขึ้นมา หรือใครจะหลุดออกไป

ความกดดันหนักหน่วงไปเสียทุกด้าน

ธรรมชาติของผู้คน ทนไป-ไม่ได้มากกว่านี้อีกแล้ว!!”

 

ลองทายดูซิว่า….

บทบรรณาธิการหนังสือพิมพ์แอตแลนติกเจอร์นัล ข้างต้นนี้

เป็นของฉบับที่ตีพิมพ์ในปีไหน?

 

ดูเหมือนว่า ถ้าเราตีพิมพ์ข้อความนี้เป็นบทบรรณาธิการ

ของหนังสือพิมพ์รายสัปดาห์ในบ้านเรา เมื่อหนึ่งหรือสองปีที่ผ่านมา

หรือแม้แต่จะย้อนไป…ก่อนหน้านั้น

ในยุคก่อนการก่อตั้งองค์กรการค้าโลก ก่อนปี พ.ศ. 2538

ก็คงไม่ต้องแก้ไขเนื้อหาหรือข้อความอะไรมากมายใช่ไหม?

 

แต่คำเฉลย ดูเหลือเชื่อเหลือเกิน เพราะว่ามันเป็นบทนำที่ตีพิมพ์

เมื่อ 16 มิถุนายนปี 1833 หรือตรงกับปี พ.ศ. 2376 หรือเมื่อ 178 ปี มาแล้ว

นั่นหมายความว่า โลกเป็นอย่างนี้มานาน อย่างน้อยก็เกือบ 200 ปีแล้ว!!??

 

แล้ววลีโด่งดังอันหนึ่งของฝรั่งที่ว่า The good old days!

หรือ วันวานอันแสนสุข น่ะ มันหมายถึงเหตุการณ์ยุคไหนกันล่ะ

ถ้าหากเมื่อ 178 ปีที่แล้ว-ก็เป็นอย่างนี้เหมือนกัน

หรือว่า จริงๆแล้ว มันไม่เคยมี วันดีๆอย่างที่ว่านั้นอยู่เลย!

 

นักหนังสือพิมพ์อเมริกัน ชื่อ บรู๊คส์ แอตคินสัน เห็นว่า…

“ในทุกยุคทุกสมัยเรื่องราวของ วันวานอันแสนสุข ทั้งหลาย คือนิยายปรัมปรา

ในเวลานั้นๆ ไม่มีใครสักคนที่คิดว่า เป็นวันอันแสนสุขสำหรับตนเอง

ทุกๆยุคจะมีวิกฤต ความทุกข์ยากมากมาย ที่คนในยุคนั้นรู้สึกว่า

ตนคงไม่สามารถใช้ชีวิตฝ่าฟันวิกฤตเหล่านั้นมาได้ อยู่เสมอๆ”

 

ผมคิดว่า ถ้าเราจะเล่าถึงเรื่องราวของ The good old days!

เราก็น่าจะพูดถึง เพราะ….เมื่อมองย้อนกลับไป เห็นวันคืนเก่าๆ

ที่ตนเอง ฝ่าฟันวิกฤตและเอาชนะความทุกข์ยากมาได้

หรือเล่าเพราะ….ซาบซึ้งว่า วันคืนอันแสนสุข นั้น ไม่ใช่ คืนวันอันสะดวกสบาย

แต่เป็นวันคืนที่เราบากบั่นเอาชนะอุปสรรคมาได้

รู้สึกภาคภูมิใจ รู้สึกเคารพนับถือตนเอง

หรือเพราะ…เรามีความสุขอยู่กับชีวิตปัจจุบัน

และมองอนาคตอย่างมีความหวังที่จะเอาชนะอุปสรรคใหม่ๆได้อีกเสมอ

เช่นที่เคยทำมาแล้วในอดีต

 

แต่เราคงไม่พูดถึงอดีตอันแสนสุข

เพราะ….เราโหยหาโลกที่สะดวกสบาย สภาพแวดล้อมที่ราบรื่น

ชีวิตง่ายๆ ที่เคยได้พบ ได้เห็น ได้เป็น บ้าง-ในบางครั้งบางคราว

หรือเพราะ….เราไม่มีความสุข หรือไม่พอใจชีวิตปัจจุบัน

หรือเพราะ….เราต้องการจะใช้มัน เพื่อแสดงความผิดหวัง

ตัดพ้อต่อว่าและตำหนิติเตียนผู้อื่น หรือสภาพแวดล้อมรอบๆตัว

 

การเล่าเรื่องราวของอดีตหรือวันคืนอันแสนสุขด้วยเหตุผลที่ผิดนั้น

ก็คือ การพยายามสร้างภาพให้วันวานนี้เป็นสวรรค์ พร้อมๆกับที่ เปลี่ยนวันนี้ให้เป็นนรกนั่นเอง

 

คาลิล ยิบราน (Kahlil Gibran) กล่าวไว้นานแล้วว่า

The bitterest thing in our today’s sorrow

is the memory of yesterday’s joy.

สิ่งที่ขมขื่นที่สุดในความเศร้าของวันนี้

ก็คือความทรงจำถึงความสุขของวันวาน

 

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s